रौतहट र सर्लाहीका हजारौं मानिसका लागि गंगापिपरा–खैरवा पुल केवल ढुङ्गा र बाँसको संरचना मात्र होइन। यो उनीहरूको दैनिक यात्रा, बिरामी पुग्ने समय, अनि काम–व्यापारको सुविधा थियो।
२०७३ असार २ गते पुलको निर्माण सुरु भयो। स्थानीयहरूले सपना देखे—“अब नदी पार गर्दा डर लाग्ने छैन।” तर वर्षौ बित्दै गए, पुल अधुरो रह्यो। अहिले पनि मानिसहरूले बाँसको अस्थायी पुलमा कदम राखेर जोखिमपूर्ण तरिकाले नदी पार गर्छन्। पानीको बहावले कहिले जीवनको खतरा ल्याउने हो, कोही पत्ता लगाउन सक्दैन।
निर्माण कम्पनीले सुरुमा काम अघि बढाएको थियो, तर पछिल्ला दुई वर्षदेखि ठप्प छ। म्याद फेरि फेरि बढाइयो, तर पुलको पाटो जति अधुरो छ, त्यहीँ छ। २०८० सालको बाढीले पुलको एक भाग बगाइदिएपछि पीडा अझ बढ्यो।
हरेक चुनावमा नेताहरूले छिट्टै पुल बनाउने वाचा गरे, तर वास्तविकता भने फरक छ। बिरामी, विद्यार्थी, कामदार—सबै दैनिक जोखिमपूर्ण यात्रा गर्न बाध्य छन्।
स्थानीयहरू भन्छन्, “अब आश्वासन चाहिँदैन, काम चाहिन्छ।” करिब ८० प्रतिशत काम सकिएको भए पनि बाँकी २० प्रतिशतले पुललाई प्रयोगमा आउन दिइरहेको छैन।
यो पुल केवल ढिलाइको विषय होइन, यहाँको जीवनसँग जोडिएको वास्तविक चुनौती बनेको छ। नदी पार गर्ने हरेक कदममा पीडा र डर मिसिएको छ। सरकारले चाँडै पहल नगरेको खण्डमा, यो समस्या अझ गम्भीर बन्नेछ।
